بیماری صرع چیست و چگونه ایجاد می‌شود؟

صرع به زبان ساده به بیماری که شامل چندین نوع تشنج با علل مختلف است گفته می‌شود. بیماران صرع به کسانی اطلاق می‌شود که حملات تشنجی مکرر داشته‌اند که توسط هیچ تأثیر خارجی موقتی ایجاد نشده است، به اصطلاح تشنج‌های صرعی غیر قابل تحریک داشته باشند. تشنج می‌تواند برای افراد مختلف متفاوت باشد. برخی از افراد در طول زندگی خود فقط چند تشنج گاه به گاه دارند، در حالی که برخی دیگر ممکن است هر روز تشنج شدید داشته باشند. اکثر افراد مبتلا به صرع می‌توانند تقریباً طبق معمول به زندگی خود ادامه دهند. در عین حال برای بسیاری از افراد صرع به معنای تأثیر بر تمام جنبه‌های زندگی است. درمان‌های مختلفی برای بیماری صرع وجود دارد که از تشنج جلوگیری می‌کند و تحقیقات در مورد درمان‌های جدید به طور گسترده در جهان ادامه دارد. بیماری صرع چیست و چگونه ایجاد می‌شود؟

علل بیماری صرع

صرع یک ​​بیماری عصبی و اغلب مادام العمر است که باعث تشنج می‌شود. اصطلاح صرع به عنوان یک نام جمعی برای انواع مختلف تشنج با علل مختلف است. حملات تشنجی برای بیماران صرع هم از نظر علائم و هم درجه شدت می‌توانند ماهیت متفاوتی داشته باشد. برخی از مهمترین علل ابتلا به بیماری صرع عبارتند از:

  • فعالیت بیش از حد سلول های عصبی در مغز
  • آسیب های مغزی یا بیماری های مربوط به مغز
  • ژنتیک و عوامل ارثی و مادرزادی
  • آسیب های مغزی و آسیب به جمجمه
  • تومورهای مغزی

تشنج‌های شدید کل مغز را تحت تاثیر قرار می‌دهند، در حالی که تشنج‌های جزئی تنها قسمت کوچکی از مغز را تحت تاثیر قرار می‌دهند. تشنج بزرگ صرع منجر به بیهوشی ناگهانی بدون هشدار می‌شود. در طول حمله، در قسمت‌های مختلف بدن دچار تکان می‌شوید.

حمله معمولاً در عرض چند دقیقه به خودی خود و بدون هیچ آسیبی از بین می‌رود. با این حال اگر در حین حمله به زمین بیافتید، ممکن است دچار آسیب‌های ناشی از سقوط، از جمله شکستن دندان‌ها شوید. حملات کوچکتر باعث می‌شود که شما سپر شوید، به جلو خیره شوید و گاهی اوقات به دهانتان ضربه بزنید.

علائم بیماری صرع چیست

صرع به دلیل فعالیت بیش از حد سلول‌های عصبی خاص در مغز ایجاد می‌شود. تشنج می‌تواند ناشی از آسیب‌ها و بیماری‌های مغزی باشد. این می‌تواند بیماری‌های مادرزادی، آسیب‌های جمجمه‌ای و تومورهای مغزی باشد. سکته مغزی همچنین می‌تواند تعادل در سلول‌های عصبی را به هم بزند و باعث صرع شود. اگرچه بیماری در مغز می‌تواند باعث صرع شود، افراد زیادی هستند که بدون هیچ آسیب یا بیماری زمینه‌ای به صرع مبتلا هستند.

صرع می‌تواند در هر سنی شروع شود، اما بیشتر در سال اول زندگی و بعد از یک سالگی شروع می‌شود. اکثر افراد مبتلا به صرع می‌توانند تقریباً به زندگی عادی خود ادامه دهند. اما غیرقابل پیش بینی بودن حملات صرع می‌تواند منجر به نگرانی دائمی‌ برای فرد مبتلا و نزدیکان او شود. در برخی موارد این بیماری می‌تواند به معنای محدودیت در انتخاب حرفه و فعالیت‌های تفریحی نیز باشد. برای مثال اگر صرع دارید، نباید تا یک سال پس از آخرین تشنج، رانندگی نکنید.

مطلب پیشنهادی: خواص چای گلپر برای درمان صرع

علائم صرع چیست؟

تشنج‌های صرع بر اساس محل شروع مغز به دو نوع مختلف تقسیم می‌شوند. این دو نوع تشنج عمومی ‌و کانونی هستند.

تشنج عمومی

این نوع تشنج شروع عمومی ‌دارد. این بدان معنی است که قسمت‌های بزرگی از یا کل مغز درست از ابتدای تشنج درگیر می‌شود. بیشتر از همه در تشنج‌های عمومی ‌است که دچار تشنج و علائم جدی می‌شوید. در ادامه چند نمونه از انواع مختلف تشنج عمومی بیان شده است:

تشنج تونیک کلونیک

تشنج با از دست دادن هوشیاری و سفتی در سراسر بدن شروع می‌شود. اگر هنگام شروع حمله بایستید، قطعا روی زمین می‌افتید. تنفس شما متوقف می‌شود و برای مدت کوتاهی ممکن است لب‌های شما نیز تیره شوند. این مرحله تونیک است که حدود ۱۰ تا ۳۰ ثانیه طول می‌کشد. سپس با تکان دادن دست‌ها و پاها به فاز کلونیک می‌رود.

این نوع حمله اغلب در عرض ۱ تا ۲ دقیقه تمام می‌شود. به تدریج از خواب بیدار می‌شوید و ممکن است گیج شوید، چیزی به یاد نیاورید و متعجب شوید که چه اتفاقی افتاده است. گاهی اوقات شما نگران هستید و پرخاشگر می‌شوید، اما معمولاً این حالت به تدریج فروکش می‌کند.

ممکن است احساس سنگینی در سر داشته باشید و درد در بازوها و پاها داشته باشید. ممکن است در حین حمله روی خود ادرار کرده باشید یا زبان خود را گاز گرفته باشید. اغلب وقتی به هوش می‌آیید بسیار خسته می‌شوید. خستگی می‌تواند از چند دقیقه تا چند ساعت طول بکشد.

تشنج میوکلونیک

این نوع تشنج با انقباضات عضلانی کوتاه، سریع و شدید، معمولاً در بازوها رخ می‌دهد اما می‌تواند در پاها یا سر نیز رخ دهد. شما معمولا در طول حملات هوشیار هستید و می‌توانید بعد از آن هوشیار باشید.

تشنج کانونی

این نوع تشنج در یک نیمکره مغز شروع می‌شود و در آنجا فعالیت تشنج ممکن است به یک منطقه کوچک محدود شده یا گسترده‌تر باشد. تشنج‌ها بسته به جایی که در مغز قرار دارند خود را متفاوت نشان می‌دهند، اما الگوی تشنج برای هر فرد اغلب یکسان است. در ادامه چند نمونه از انواع مختلف تشنج با شروع کانونی بیان شده است:

تشنج کانونی بدون تأثیر بر هوشیاری رخ دهد: در این نوع تشنج، ممکن است در نیمه بدن بی حسی یا گزگز در یک دست یا پا احساس کنید.

تشنج کانونی با تأثیر بر هوشیاری رخ دهد: تشنج ممکن است با تکان دادن در قسمتی از بدن شروع شود، سپس تشنج گسترش می‌یابد و بر هوشیاری تأثیر می‌گذارد. حمله معمولاً فقط چند دقیقه طول می‌کشد و شما چیزی را به خاطر نمی‌آورید یا فقط بخش‌هایی از اتفاق را به خاطر می‌آورید.

تشنج کانونی که کل مغز را تحت تأثیر قرار دهد: اگر فعالیت در تشنج کانونی گسترش یابد و کل مغز را تحت تأثیر قرار دهد، تشنج کانونی رخ داده است. تفاوت این است که با علائم کانونی شروع می‌شود و شما در ابتدا هوشیار هستید. در این نوع تشنج، گاهی اوقات می‌توان علائم اولیه را قبل از تحت تأثیر قرار گرفتن هوشیاری به خاطر آورد.

سایر علائم بیماری 

باید گفت علائم نامرئی همواره در بیماری صرع وجود دارد. برخی از آنها سردرد، میگرن، اضطراب، استرس، افسردگی، خستگی، استرس، حساسیت به نور، حالت تهوع، دردهای عضلانی و نوسانات خلقی هستند.

مطلب پیشنهادی: خواص عرض شوید در کنترل بیماری صرع

روش درمان بیماری صرع

تشخیص صرع چگونه است؟

هرکسی که مشکوک به صرع باشد، فعالیت الکتریکی مغزش با نوار مغزی بررسی می‌شود. گاهی اوقات تغییرات معمولی در فعالیت دیده می‌شود. بررسی صرع معمولاً شامل بررسی با روش‌های تصویربرداری مانند توموگرافی کامپیوتری یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی نیز انجام می‌شود.

در صورت امکان پزشک معاینه که اغلب یک متخصص مغز و اعصاب است، می‌خواهد بداند چه علائمی ‌دارید که با این عکس‌برداری مشخص می‌شود. با این حال معمول است که فرد به یاد نمی‌آورد که در طول یک حمله صرع چه اتفاقی افتاده است. بنابراین خوب است کسی که حمله را دیده در ویزیت پزشک حضور داشته باشد و آنچه را که در طول حمله اتفاق افتاده است شرح دهد.

روش قطعی درمان صرع چیست؟

اگر حداقل دو حمله داشته‌اید، توصیه می‌شود که درمان پیشگیرانه شروع شود. رایج ترین درمان صرع، مصرف داروهای ضد صرع است، این درمان پیشگیرانه است که برای کاهش خطر حملات جدید انجام می‌شود. هدف درمان دارویی کاهش تحریک پذیری الکتریکی در مغز است، به طوری که تشنج دیگر به راحتی رخ نمی‌دهد. امروزه بیش از ۲۰ داروی مختلف صرع در بازار وجود دارد که همه آنها کمی‌ متفاوت عمل می‌کنند و عوارض جانبی متفاوتی دارند. داروها باید به طور منظم و گاهی چند بار در روز مصرف شوند.

سایر روش‌های درمانی جایگزین برای تسکین یا جلوگیری از تشنج‌های صرع، تحریک الکتریکی مغز یا اعصاب از طریق الکترودهای کاشته‌شده و تحریک مغناطیسی است. برخی از افراد مبتلا به صرع که عمدتاً کودکان هستند می‌توانند با رژیم کتوژنیک بهبود پیدا کنند. این کار شامل مصرف زیاد چربی و مصرف کم کربوهیدرات است و اعتقاد بر این است که می‌تواند بر کانال‌های یون پتاسیم تأثیر بگذارد.

اگر صرع شدید دارید، جراحی ممکن است یک گزینه مناسب برای شما باشد اما فقط در صرع کانونی است که می‌توانید عمل کنید. در این عمل قسمتی از قشر مغز که تشنج شروع می‌شود برداشته می‌شود. این نوع درمان برای تعداد کمی ‌از بیماران توصیه می‌شود.

برای پیشگیری و بهبود صرع چه کار کنیم؟

بسیاری از افراد مبتلا به صرع متوجه می‌شوند که تشنج در موقعیت‌های خاص راحت‌تر رخ می‌دهد. این فردی است، اما یک محرک رایج کمبود خواب است. برای برخی، حملات در هنگام استرس راحت‌تر رخ می‌دهند و برای برخی دیگر زمانی که پس از استرس آرام می‌شوید اتفاق می‌افتد.

یادداشت موقعیت‌هایی که در آن تشنج رخ می‌دهد خوب است. دیدن اینکه آیا الگویی وجود دارد یا خیر کار درمان صرع را آسان‌تر می‌کند. سپس می‌توانید سعی کنید از موقعیت‌هایی که خطر تشنج را افزایش می‌دهند اجتناب کنید.

نتیجه‌گیری

در این مطلب با بیماری صرع آشنا شدیم. برای اینکه زندگی بهتری با بیماری خود داشته باشید ایده خوبی است که به بستگان، دوستان و همکارانتان بگویید که مبتلا به صرع هستید و در صورت بروز تشنج چه کاری باید انجام دهند. اطلاع‌رسانی این مورد به صورت یک گردنبند، دستبند و سنجاق سینه موجود است و می‌تواند برای نشان دادن ابتلا به صرع زمانی که در میان افرادی که نمی‌شناسید هستید، از آن استفاده کنید.

 


دیدگاه کاربران
آیا این مطلب برای شما مفید بود؟
1 از 5 (1 نظر)

با افزودن دیدگاه خود ما را همراهی کرده و نظر خود را با دیگران به اشتراک بگذارید

افزودن دیدگاه